شورایی برای هیچ
پارتیا خبر: نزدیک به ربع قرن از تشکیل نهاد شوراهای اسلامی شهر و روستا میگذرد؛ نهادی که قرار بود تجلی اراده مردم در اداره امور محلی باشد، اما امروز اغلب به نمادی از ناکارآمدی، اختلاف، فساد و تصمیمگیریهای سلیقهای تبدیل شده است. شوراهایی که قرار بود بازوی نظارتی مردم بر مدیریت شهری و روستایی باشند، امروز خود نیازمند نظارت و بازنگری جدیاند.
مهدی شهری جفاکنده – خبرنگار پارتیا خبر
به گزارش پایگاه خبری پارتیا خبر از گلستان؛ نزدیک به ربع قرن از تشکیل نهاد شوراهای اسلامی شهر و روستا میگذرد؛ نهادی که قرار بود تجلی اراده مردم در اداره امور محلی باشد، اما امروز اغلب به نمادی از ناکارآمدی، اختلاف، فساد و تصمیمگیریهای سلیقهای تبدیل شده است. شوراهایی که قرار بود بازوی نظارتی مردم بر مدیریت شهری و روستایی باشند، امروز خود نیازمند نظارت و بازنگری جدیاند
در اصل هفتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، شوراها در کنار مجلس، یکی از ارکان تصمیمگیری و اداره کشور معرفی شدهاند. شوراها با هدف تحقق مدیریت محلی، تمرکززدایی، مشارکت مردمی، و تسهیل در اجرای پروژههای عمرانی و خدماتی شکل گرفتند. قرار بود مردم هر محله و منطقه، با انتخاب نمایندگان خود، نظارتی ملموس بر شهرداریها و دهیاریها داشته باشند و مطالباتشان را از مجرای قانونی دنبال کنند.
اما اکنون، پس از گذشت چندین دوره، این نهاد بهجای آنکه به رکن اداره جامعه محلی تبدیل شود، بیشتر به محفلی برای رقابتهای شخصی، دخالتهای غیرتخصصی، و گاهی نیز کانونی برای تخلف و فساد بدل شده است.
۱. فقدان تخصص و آموزش لازم …
۲. عدم شفافیت و پاسخگویی …
۳. تداخل وظایف با شهرداریها و دهیاریها …
۴. عدم استقلال مالی و حقوقی …
۵. سلیقهگرایی و جناحبندیهای محلی …
۱. افزایش سطح آموزش و تخصص اعضا …
۲. شفافسازی عملکرد شوراها …
۳. تفکیک دقیق نقش شوراها از مدیران اجرایی …
۴. استقلال مالی با نظارت دقیق …
۵. حضور واقعی احزاب و نهادهای مدنی …
نمیتوان نقش شوراها را در آینده اداره کشور نادیده گرفت. با گسترش شهرنشینی، مشکلات محیط زیستی، چالشهای عمرانی و افزایش مطالبات عمومی، شوراها میتوانند نقشی کلیدی در هدایت خردمندانه منابع محلی ایفا کنند. اما این نقش تنها در صورتی محقق خواهد شد که اصلاحاتی جدی در ساختار، کارکرد و نظام انتخاباتی شوراها اعمال شود.
اگر امروز برای نجات شوراها کاری نکنیم، فردا این نهاد مردمی نیز به سرنوشت دیگر ساختارهای ناکارآمد دچار خواهد شد؛ نهادی پرشعار و کمثمر، که نه زبان مردم است و نه چشم ناظر بر قدرت
